شمارهٔ ۷۷۵

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: ردیم۷ بیت

ما از شراب و شاهد صد بار توبه کردیمآن توبه ها شکستیم چون با تو باده خوردیم

ساقی بریز دردی بر درد ما کز آن لبهم تشنگان دردیم هم خستگان دردیم

مائیم و گشت کویت رقصانه و باده نوشانزین شیوه بر نگردیم تا بی خبر نگردیم

تا چند بر تو خواندن طامات زهد و تقویطومار زلف بگشا تا نه در نوردیم

هر کس چو باد از آن کو برخاستند و رفتندما خاکیان بر آن در بنشسته همچو گردیم

داریم سرخ روئی از اشک های رنگینچون شمع اگر چه گربان با چهره های زردیم

هر فرد را کمالی باشد به قدره همتما را کمال این بس کز هر دو کون فردیم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تکرار توبه‌اش از شراب و خوش‌گذرانی اشاره می‌کند، اما می‌گوید که این توبه‌ها به خاطر وصال معشوق شکست خورده‌اند. او از ساقی می‌خواهد که نوشیدنی‌ای به دردهایش اضافه کند، زیرا هم تشنه و هم خسته است. شاعر به خوشی‌های زندگی و عشق اشاره می‌کند و از زهد و تقوی بی‌نتیجه سخن می‌گوید. او به این نتیجه می‌رسد که هر کس به سویی می‌رود، ولی او همچنان در عشق و هوای کوی معشوق مانده است. احساساتش را با اشک‌های رنگین توصیف می‌کند و نهایتا به این نکته می‌رسد که هر فردی به اندازه تلاش و همت خود کمال دارد، ولی برای او کمال در این است که بی‌نیاز از هر دو عالم باشد.