شمارهٔ ۷۶۸

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: برکنم۷ بیت

گر دهد دستم کز آن عارض نقابش بر کنمبوسه دو از رخ چون آفتابش بر کنم

تلخ گردد کام عیش من چو دندان طمعاز لب شیرین چو حلوای نباشه بر کنم

پیش چشم من مقابل جز خیال روی دوستهر که زد خیمه همه میخ و طنابش بر کنم

سرو را پیش قد او باغبان گر بر نکندو من روم با چشم گریان تا به آبش بر کنم

نرگس ار گوید مثال غمزه اش دیدم به خوابدر نظرها چشم مست تیم خوابش بر کنم

تا حدیث اوست نقل مجلس پیر مغاندل کجا یک لحظه از نقل و شرابش بر کنم

گر شود مطرب خمش با او چو می نوشد کمالبشکنم چشم نی و گوش ربابش بر کنم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از عشق و دلبستگی به محبوبش سخن می‌گوید. او می‌خواهد که اگر فرشتگان دستش را به او بدهند، نقاب محبوبش را کنار بزند و دو بوسه از چهره‌اش بگیرد. عشق او آنقدر شیرین است که در صورت عدم دسترسی، کامش تلخ می‌شود. هرچه غیر از محبوب در نظرش بیفتد، بی‌معناست و او حتی به گریه می‌افتد. او دلبستگی عمیقش را به محبوب بیان می‌کند و می‌گوید که اگر ببیند محبوبش در خواب غمزه‌ای می‌زند، چشمان مستش را به یاد او می‌بیند. او نیز می‌خواهد در مجالس شراب و نقل عشق محبوبش سهیم باشد و هیچ چیز نمی‌تواند او را از این عشق بازدارد. در انتها، شاعر از این می‌گوید که دست به هر اقدامی می‌زند تا به محبوبش نزدیکتر شود، حتی اگر بخواهد ابزار موسیقی را بشکند تا صدای دلنشین او را بشنود.