شمارهٔ ۷۶۰
قدحی بیار ساقی که ز توبه شرمسارمسر آن ندارم اکنون که به زهد سر درآرم
من از آن میی که خوردم ز ازل به یاد لعلتبه دو چشم نیممستت که هنوز در خُمارم
نروم به طعن دشمن ز درت به هیچ پانیکه سری نهادم اینجا که به تیغ بر ندارم
به نظاره گلستان جمال اور چو نرگسهمه چشم باشم آن دم که ز خاک سر بر آرم
ز می مغانه امشب کم و بیش هرچه باشدبدهید ای حریفان بدهید انتظارم
قدحی بیار ساقی که رسم به دیر معنیکه ز خانقاه صورت نگشاد هیچ کارم
چه زیان اگرچه گشتم چو کمال رند و عاشقکه ز زهد و نیکنامی همه عمر بود عارم