شمارهٔ ۷۵۹

وزن: فعولن فعولن فعولن فعولن (متقارب مثمن سالم)قافیه: ممیشمارم۷ بیت

غم دوست من مغتنم می‌شمارمنشاطی که بی‌اوست غم می‌شمارم

ستم‌ها که خاطر نداند شمارشاز آن غمزه عین کرم می‌شمارم

گدای تو را پادشه می‌شناسمفقیر ترا محتشم می‌شمارم

تو شیرین‌تری گفتمش با دهانت به گفتا من او را عدم می‌شمارم

از روی ترمه را به میزان ادراکاگر پر شود نیز کم می‌شمارم

قدم تا نیاورده در ره عشقفرنجیه گرت بی‌قدم می‌شمارم

کمالت ز جان بنده شد خواجگی بینکه خود را چنین محترم می‌شمارم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به تمجید و ستایش دوستش می‌پردازد و غم او را ارزشمند می‌داند. او احساس بی‌نشاطی بدون او را هم غم تلقی می‌کند و به ستم‌هایی که به خاطر دوستش می‌پذیرد، اشاره می‌کند. شاعر دوستش را فراتر از یک فقیر می‌داند و او را عنوان پادشاه می‌شناسد. همچنین از شیرینی گفتار دوست یاد می‌کند و در عین حال بر این نکته تأکید می‌کند که هر مقدار هم که داشته باشد، هنوز کم است. او عشق را بسیار ارزشمند می‌داند و حتی قبل از قدم گذاشتن در آن، نیز به دوستش ارادت دارد. در پایان، شاعر به کمال و بزرگی دوستش اشاره می‌کند و خود را در برابر او حقیر می‌داند و به احترام او اهمیت می‌دهد.