شمارهٔ ۷۵

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)قافیه: ایتخوشاست۷ بیت

از آن لب شنیدن حکایت خوش استسخن های شیرین به غایت خوش است

به ابرو رخش آیت حسن خواندکه خواندن به محراب آیت خوش است

نیاید ز تو خوب جور و ستمکه از خوب لطف و عنایت خوش است

سر کوی تو خوشتر است از بهشتزهر روستائی ولایت خوش است

به رویت نگویم ز آغوش و بوسکه اینها بوجه کنایت خوش است

به دور رخ خوب خوش بگذرانکه دوران گل بینهایت خوش است

روایت ازو کن نه از گل کمالکزان صد ورق این روایت خوش است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و شیرینی صحبت از معشوق و عشق می‌پردازد. شاعر با اشاره به لذت شنیدن از لب‌های محبوب و جذابیت ابروهای او، به تقدس و زیبایی معشوق در مقایسه با بهشت می‌پردازد. او می‌گوید که هیچ جور و ستمی از طرف محبوب نمی‌تواند باشد، چون فقط لطف و محبت او خوشایند است. شاعر همچنین به تجربه‌های عاشقانه اشاره می‌کند، و از شرایط و لحظات شیرینی که در کنار محبوبش می‌گذرانید حرف می‌زند. در نهایت، شاعر می‌خواهد بیان کند که ذکر زیبایی‌ها و ویژگی‌های خوب معشوق خود از ذکر دیگر زیبایی‌ها و گل‌ها دلچسب‌تر است.