شمارهٔ ۷۶

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: انرفت۷ بیت

از پیش من آن شوخ چه تعجیل کنان رفتدل نعره بر آورد که جان رفت و روان رفت

گر خامه براند گذری پهلو نامشدر نامه نویسید که سر رفت و روان رفت

پروانه که مرد از غم روئی به سر خاکشمعش مفروزید که با سوز نهان رفت

از دید. گر از سودن پایش نرود نورسودی نکند دیده که نورش به زبان رفت

هر جا خبر خاک کف پای تو گفتنددامن بگرفت اشک به دندان و روان رفت

بوی تو رساندند ز یوسف به زلیخااین نعره زنان آمد و آن جامه دران رفت

جز مهر تو نگزید کمال از همه عالمآن روز که از جان و جهان دست نشان رفت

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به غم و اندوهی عمیق اشاره دارد که شاعر بعد از جدایی از محبوب خود احساس می‌کند. او از رفتن محبوبش به شدت متاثر است و دلش به درد آمده و به نعره درآمده است. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا و دلنشین، حسرت و درد فراق را به تصویر می‌کشد. او به نمادهایی مانند پروانه و شمع اشاره می‌کند که نشان‌دهنده عشق و سوزی ژرف هستند. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که هیچ کمال و زیبایی بدون مهر محبوبش برایش ارزشمند نیست. این شعر نشان‌دهنده عمیق‌ترین احساسات انسانی در مواجهه با عشق و جدایی است.