شمارهٔ ۷۴۹

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ینباشم۵ بیت

شبی که بی رخ آن شمع مه جبین باشمبه ناله همدم و با درد همنشین باشم

مرا که مهر دلفروز در دلست چو صبحبه صادقیست که بی آ. آنشین باشم

گرم مجال بود در حریم حضرت دوستچرا مقید فردوس و حورعین باشم

ترا که خرمن مشک است گرد ماه چه باکاگرچه من ز گدایان خوشه چین باشم

کمال عاشق و رندست حالیا ز ازلزهی سعادت اگر تا ابد چنین باشم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به بیان احساسات و آرزوهای خود می‌پردازد. او از شب‌هایی می‌گوید که بدون معشوقش، همچون شمعی بی‌نور و دچار ناله و درد می‌شود. او احساس می‌کند که عشقی عمیق در دلش وجود دارد و آرزویش این است که در کنار محبوبش باشد. شاعر به زیبایی حریم حضرت دوست اشاره می‌کند و معتقد است که اگر چنین فرصتی پیش بیاید، نباید به بهشت و حورعین فکر کند. همچنین او به مقام والای عشق و رند بودن اشاره کرده و بیان می‌کند که اگر چنین شرایطی برقرار باشد، خوشبختی او تا ابد ادامه خواهد داشت.