شمارهٔ ۷۴۸

وزن: مفتعلن مفاعلن مفتعلن مفاعلن (رجز مثمن مطوی مخبون)قافیه: اهکردهام۷ بیت

شب که ز حسرت رخت چشم به ماه کرده امسوخته ماه و زهره را سینه چو آه کرده ام

در خور تیغ دیده ام پیش تو فرق خویش رااز تو به آفتاب اگر نیز نگاه کرده ام

گرچه ز خون کشتگان گشت رقیب سرخ رویباز منش به درد دل روی سیاه کرده ام

ناصع اگر به بینیم روی به خاک راه اوهیچ مگوی کز تو به روی به راه کرده ام

بود همیشه جان من رسم تو بی گنه کشیهیچ نمی کشی مرا من چه گناه کرده ام

خط چو دید بر رخت مهر دلم زیاده شدنام خطت به آن سببه مهر گیاه کرده ام

آنچه کمال از آن دو رخ کرد بیان درین غزلسهل مبین که فکر آن من بدو ماه کرده ام

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حسرت عمیق شاعر نسبت به معشوق است. در شب، چشم به ماه دوخته و از درد دوری معشوق در درون خود می‌سوزد. شاعر با اشاره به تیغ نگاه معشوق و دردهایی که از این نگاه می‌کشد، احساس تنهایی و بی‌کسی خود را بیان می‌کند. او به رغم رنج‌هایی که کشیده، همچنان از محبت معشوق به یاد می‌آورد و نمی‌خواهد که او را به خاک بیندازد. شاعر به این نتیجه می‌رسد که هیچ‌گاه به گناه مرتکب نشده و محبت او همیشه خالص بوده است. همچنین او به زیبایی‌های معشوق اشاره کرده و به این می‌اندیشد که آنچه او در این غزل بیان کرده، نتیجه‌ی تفکر و عشقش به این ماه است.