شمارهٔ ۷۳۵

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: یرم۶ بیت

روز عید است و من امروز بر آن در میرمکه دهم حاصل سی‌روزه و ساغر گیرم

دو سه ماه است که دورم ز رخ ساقی و جامبس خجالت که به رو آمد از این تقصیرم

من به خلوت ننشینم پس از این گر به مثلزاهد صومعه بر پای نهد زنجیرم

پند پیرانه دهد واعظ شهرم لیکنمن نه آنم که دگر پند کسی بپذیرم

آنکه بر خاک در میکده جان داد کجاستتا نهم بر قدم او سر و پیشش میرم

خلق گویند که بی‌پیر بر رنج کمالسالخورده می امروز به از صد پیرم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در روز عید به میکده می‌رود تا حاصل روزه‌داری‌اش را جشن بگیرد و از شراب بنوشد. او چند ماه دور از زیبایی ساقی و شراب بوده و به خاطر این دوری احساس خجالت می‌کند. او تصمیم دارد دیگر در خلوت ننشیند و به مانند زاهدان زنجیر به پا نکند. با وجود نصایح واعظ، او باور ندارد که از دیگران پند بگیرد. شاعر به جستجوی آن شخصی می‌پردازد که جانش را در میکده فدای عشق کرده است و از او می‌خواهد که بر قدم‌هایش سر تعظیم بگذارد. او همچنین به انتقاد از جامعه می‌پردازد که بر زاهدان پیر تأکید دارند، در حالی که او خود را بهتر از صد زاهد می‌داند.