شمارهٔ ۷۲۸

وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)۷ بیت

دوش آرزونی شکسته بودمبا زلف کجش نشسته بودم

پیوند به آن طناب کردهاز رشته جان گسسته بودم

دست من و زلف یار حاشابر خویش دروغ بسته بودم

خوش بود دلم به ناز آن چشماز غمزه اگرچه خسته بودک

تا بر کف پاش مالم این رویصد باره به اشک شسته بودم

از آتش هجر چشم به دورآن شب چو سپند جسته بودم

فی الجمله به دولت رخ دوستاز ننگ کمال رسته بودم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات عاشقانه و درد دوری می‌گوید. او از آرزوها و آرمان‌های شکسته‌اش سخن می‌گوید که با زلف یار پیوند خورده است. شاعر بر این باور است که دستش و زلف محبوبش دروغین است و با این حال به ناز چشم‌های او دل خوش کرده است. حتی با وجود غم و خستگی، او به عشق و زیبایی یار می‌اندیشد و مکرراً به اشک ریختن بر عشق خود اشاره می‌کند. همچنین، او از آتش هجر جدا شدن و ننگ کمال فرار کرده است و در نهایت به حالت روحی و عاطفی خود در ارتباط با محبوب می‌پردازد.