شمارهٔ ۷۲۶

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ویم۷ بیت

دل گرفت از بتان به رویمراست گویم دروغ میگویم

مستم از بوی عنبرین مویاننیست هشیار بک سر مویم

میکنم زآن لب و دهان پرسشعاشقم نقل و باده میجویم

نام آن لب چو میبرم به زبانلب به آب حیات میشویم

شادی وقت من که در همه عمرباغم روی و محنت اویم

باد اگر خاک من برد هرسونکشد مهر دل جز آن سویم

آبرو بایدت بگوی کمالبتفاخر که خاک آن کویم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار از احساسات عمیق خود نسبت به عشق و زیبایی صحبت می‌کند. او از دلگیری خود به خاطر محبوبان می‌گوید و اعتراف می‌کند که در این حال، گاهی راست و گاهی دروغ می‌گوید. او به مستی و شوق خود از بوی خوش موهای محبوبش اشاره می‌کند و از نیازش به شناختن لب و دهان محبوب سخن می‌گوید. شاعر همچنین یادآور می‌شود که هرگاه نام لب محبوب را بر زبان آورد، انگار به آب حیات دست می‌یابد. او خوشی‌ها و غم‌های زندگی‌اش را در هم می‌آمیزد و به این نتیجه می‌رسد که عشق و محبت او را به شکوفایی می‌رساند. در نهایت، شاعر بر لزوم حفظ آبرو و مقام خود تأکید می‌کند و به زیبایی‌های عشقش افتخار می‌کند.