شمارهٔ ۷۲۵

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: یشهم۷ بیت

دل ز چشم او به نازی مست شد بی خویش همناز خود گو بیش کن تا میرمش زین بیش هم

چون به آن قانع نشد کز غمزه دلها ریش ساختمیفشان گر از لب خندان نمک ریش هم

سرزنش در عشق او دل را بدان ماند که ریشپر بود از درد و بر سر میزنندش نیش هم

خاک پای او ندیده گفته بودم نونباستنیکبودست آن نظر دیدم به چشم خویش هم

کرده ام اندیشه نیکی که دیگر نشنومدر غم او قول ناصح پند نیک اندیش هم

وقت قتل ای تیغ اگر بی جرمیم بینی ز شرمسرخ گردی در دم و سر افکنی در پیش هم

گفته بودی ده پلاست ز اطلس ما به کمالبا همه عالم پلاسی و با من درویش هم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و تاثیر آن بر قلب و روح خود سخن می‌گوید. عشق به چشم معشوق او را مدهوش کرده و او را به دنبال ناز و محبت بیشتر می‌کشاند. شاعر از درد و رنجی که به واسطه عشق متحمل می‌شود می‌گوید و به نوعی به سرزنش دل خود اشاره می‌کند که در عشقش پر از درد است. او همچنین به تحقیر و سرزنش‌های دیگران در مورد عشقش اشاره کرده و از خاک پای معشوق خود به احترام یاد می‌کند. در پایان، شاعر با اشاره به مقام و وضعیت خود به طور کنایه‌آمیز می‌گوید که با وجود تمام مشکلات و تحقیرها، در عشق خود احساس فخر دارد.