شمارهٔ ۷۱۷

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: ازم۷ بیت

چه رنجم از تو گر کشتی به نازمکه نازت عمر نو بخشید بازم

چو کارم جز بریدن نیست از خویشچرا باشد ز تیغت احترازم

طبیبی شربت من گر نسازیاز قند به به خون دل بسازم

ز ابرویت چو رو آرم به محرابسر زلفت بود عقد نمازم

نظر کج باختی گفتی به آن زلفدوزخ دارد چگونه کج بنازم

سر زلفت مرا عمر درازستخداوندا بده عمر درازم

کمال از بندگان ماست گفتیبدنه اقبال دایم سرفرازم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از رنج و درد ناشی از عشق سخن می‌گوید. او به زیبایی معشوقش اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر به خاطر نازهای او آسیب ببیند، این درد را می‌پذیرد، زیرا ناز او به زندگی او رنگ و معنا می‌دهد. شاعر به ناچار باید از خود فاصله بگیرد، اما نمی‌تواند از تیغ عشق او بگریزد. او به دارو و درمان عشق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که اگر معشوق به او شربتی ندهد، او عاشقانه و از دل خود برای خود دارویی می‌سازد. شاعر همچنین ابراز می‌کند که ابرو و زلف معشوق او را به نماز و عبادت می‌کشاند و زندگی و طول عمرش را به زلف او گره می‌زند. در نهایت، او از خداوند درخواست عمر طولانی می‌کند تا همچنان عشق و زیبایی معشوقش را تجربه کند.