شمارهٔ ۷۱۵

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: ویم۷ بیت

چه خوش بود آن شبی کز در در آمد یار مهرویمرخش بوسیدم و لب هم، دگرها را نمی گویم

مه خرگه نشین آن شب مرا زانو زدی صد جاچو آن ترک از سرمستی نهادی سر به زانویم

کجا یابم من آن دل را که کردم بر در او گمکه در بتخانه گمگشتست و من در کعبه میجویم

زیارتگاه من سازید طاقی در ره مستانکه خواهد کشت میدانم به ناز آن چشم و ابرویم

دلا گر گویدت دلبر که دلها گوی ما باشدبه چوگان سر زلفش بگو من هم همین گویم

برای مستی من گو میاوره آب می ساقیکه از خاک سر کویش صبا می آورد بویم

کمال از خضر پرسش کرد وصف چشمهاش گفتاچو آن لب دیده ام زآن آب اکنون دست می شویم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به عشق و زیبایی انسان‌ها می‌پردازد و احساسات عمیق عاشقانه شاعر را به تصویر می‌کشد. شاعر از شب شگفت‌انگیزی یاد می‌کند که یار محبوبش به نزد او آمده و در آن شب لحظات دل‌انگیزی را تجربه کرده است. او از دلتنگی برای حضور یار سخن می‌گوید و به دنبال دل گمشده‌اش است که در بتخانه‌ها گم شده است. همچنین، شاعر از زیبایی چشم و ابرو و لب معشوقش می‌گوید و احساس می‌کند که این زیبایی می‌تواند او را بکشد. در نهایت، او به زوال و مستی خود اشاره می‌کند و می‌گوید که بهتر است از آب و شراب دوری کند تا در سرزمین عشق و دیوانگی غرق نشود.