شمارهٔ ۷۱۲
چون روز روشن است که ما رند و عاشقیمفکر نو می کنیم در آن دم که خامشیم
چون صبح در پرستش روی تو صادقیمذکر تو میکنیم زمانی که ناطقیم
ما راست یک علاقه و آن عشق روی تستباقی ز هرچه فرض کنی بی علائقیم
رطب اللسان به شکر تو مانند سوسنیمفی چون گل دو روی در روی و منافقیم
دیوانه از تکلف و تکلیف فارغ استمعذور دار زاهد اگر رند و فاسقیم
خود را بر آستان درت بسته ایم بازهرچند بندگی درت را نه لایقیم
خود نیست در میانه دونی از یگانگیگر نیک بنگری همه بر خویش عاشقیم
اگر خاطر عزیز عزیزان خلاق ماستبا خاطر عزیز عزیزان موافقیم
دارد کمال چشم نوازش ز لطف توگرچه به دلنوازی لطف تو واثقیم