شمارهٔ ۶۸۹

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ادم۷ بیت

باز در عشق یکی دل به غلامی دادمخواجه را گو که بیاید به مبارکبادم

بنده را از تو چه جای گله، آزادیهاستهست جای گله وقتی که کنی آزادم

تو چه شاخ گلی و بی تو مرا رخ شده زردمنم آن برگ که از شاخ جدا افتادم

بر فلک ناله من گوش ملایک کر ساختآه اگر در دل شبها شنوی فریادم

از می عشق تو ساقی قدحی داد مراکه می خلد و لب حور برفت از بادم

با تو بنیاد نهم باتز طرب خانه عشقطاق ابروی تو گر بر نکنه بنیادم

الف قد تو آن روز برد راه کمالکه به مکتب الف و بی بنوشت استادم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و دلدادگی خود سخن می‌گوید و به معشوقش ابراز احساسات می‌کند. او از درد و رنجی که ناشی از دوری از محبوب است، می‌نالد و می‌گوید که بی‌وجود او، حالش خراب و رنگش زرد شده است. شاعر به طور استعاری می‌گوید که ناله‌هایش به آسمان رسیده و ملائکه را تحت تأثیر قرار داده است. او همچنین از جام عشق می‌نوشد که او را به بزم و شادی می‌برد. در نهایت، اشاره می‌کند که زیبایی و کمال محبوبش نقشی اساسی در زندگی‌اش دارد. شاعر با استفاده از نمادهای مختلف، عشق را به عنوان مرکزی‌ترین موضوع زندگی‌اش معرفی می‌کند.