شمارهٔ ۶۹۰

وزن: مفتعلن فاعلات مفتعلن فع (منسرح مثمن مطوی منحور)قافیه: ردیم۷ بیت

باز می بیخودی بروی تو خوردیماز حرم و دیر عزم کوی نو کردیم

خاک در دیر و کعبه چند نتوان بودو نوبت آن شد که گرد کوی نو گردیم

شکر که هر شام از هنر با دل گرمیمآن که هر صبح بی تو با دم سردیم

گر همه درمان خود طبیب فرستدکی رسد آنها به ما که ما همه دردیم

روی به ما کرده گونه گونه بلاهاستناز تو با اشک سرخ و چهره زردیم

گر ورق عمر با تمام به پیچندما سر طومار دوستی تئوردیم

در ره او تا گمان توشه ما ساختهجز جگر و درد درد هیچ نخوردیم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دگرگونی روحی و سفر به عواطف و احساسات جدید صحبت می‌کند. او به جایگاه‌های مذهبی مانند حرم و دیر اشاره می‌کند و تصمیم می‌گیرد به سوی کوی عشق و محبت برود. شاعر به درد و رنج‌های عاشقانه‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که با وجود مشکلات و اشک‌ها، هر شب از هنر و زیبایی‌های عشق شاد می‌شود، در حالی که روزها به خاطر عدم حضور معشوق غمگین است. او به این نکته می‌پردازد که هر چه بگذرد، دوستی و عشق او همچنان باقی‌است و در راه عشق، تنها درد و جگر خونی را تجربه کرده است.