شمارهٔ ۶۶۸

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: یندل۵ بیت

ای رایت جمال تو نقش نگین دلعشقت نهاده داغ جفا بر جبین دل

خلوتسرای عشق تو دارالامان جانمشکل گشای سر تو روح الامین دل

در دامن وصال تو خواهم که ریختننقد وجود خویشتن از آستین دل

یارب چه تیره میشودم روز زندگیزیرا که نیست صبح وصالت قرین دل

از حال زار خویش کمال ار کند بیانحاجت روا کنی که ندارد حزین دل

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و longing (خواستن) عمیق شاعر به معشوق است. شاعر احساس می‌کند که عشق معشوق مانند نگینی بر دلش نشسته و داغ جفا بر جبین او به جای گذاشته است. او به خلوت عشق معشوق پناه می‌برد و آن را مکانی امن برای روحش می‌داند. شاعر می‌خواهد وجود خود را در وصال معشوق بریزد، اما از تیره بودن روزهای زندگی‌اش که بدون وصال معشوق می‌گذرد، غمگین است. او اگر درد و حال زار خود را بیان کند، امیدوار است که معشوق به او کمک کند و دلش آرام گیرد.