شمارهٔ ۶۴۱

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: یدنش۷ بیت

لب میگزد چو چشم گشایم بدیدنشخوشتر ز دیدنست مرا لب گزیدنش

لرزان دلمهز بیم جدانیست همچو برگر بنگر ز شاخ لرزه به وقت بریدنش

چندانکه با قدت صفت سرو می کنندپست است این سخن نتوانم شنیدنش

چون صید از کشیدن دام اوفتد به بنددام دل است زلف تو خواهم کشیدنش

دل در کمند زلف تو گور میکن اضطرافصیاد را ز مرغ خوش آبده طپیدنش

در جان چو درد عشق تو آرامگاه ساختدرمان میادم ار طلیم آرمیدنش

ساکن نکرد گریه ز دل فرقت کمالسوز کباب کم نشد از خون چکیدنش

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر توصیف احساسات عمیق و پیچیده عاشقانه است. شاعر به زیبایی زلـف و لب معشوق اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که دیدن او و احساس شیرین لب گزیدن از او، برایش خوشایندتر از خود دیدن معشوق است. او توصیف‌هایی از لرزش و جدایی را با آوردن مثالی از برگ و شاخه بیان می‌کند و احساس درد و نگرانی را به تصویر می‌کشد. در ادامه، شاعر از دل در دام زلف معشوق و همچنین درد ناشی از عشق صحبت می‌کند و می‌گوید که در دل خود آرامگاهی برای عشق ساخته است. گریه و سوز دل او نیز نشان‌دهنده‌ی عمق احساساتش و ادامه‌ی درد و رنج ناشی از جدایی است. این اشعار همگی نشان‌دهنده ی عشق عمیق، حسرت و احساسات لطیف و دردناک عاشقانه نویسنده است.