شمارهٔ ۶۳۲

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: یش۷ بیت

رفت بار من و بگذاشت مرا با دل ریشآشنا ناشده بیگانه شد از عاشق خویش

نوش ناکرده هنوز از می وصلش جا میخوردم از فرفت او بر دل ریش این همه نیش

قاصدی کو که بیارد خبر از آمدنشتا فرستم بر او جان و دل رفته ز پیش

اگر تکبر کند و تازه به من می رسدشارزانکه او محتشم است و من مسکین درویش

آن کمان گوشه ابرو چه بلائیست زهیکه برآورد مرا راست چو تیر از همه کیش

جای آنست کز اندیشه دوری تو بازسر بر آرد به جنون عقل من دور اندیش

جمع بود از تو پراکنده دلیهای کمالباز رفتی و پراکنده نمک بر سر ریش

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنج عشق سخن می‌گوید. او می‌گوید که بار عشق او را ترک کرده و دلش را شکسته است. او هنوز از می وصال معشوقش نوش نکرده، ولی به خاطر فراق او زخم‌های عمیق روحی خورده است. شاعر از قاصدی می‌خواهد که خبری از معشوق برایش بیاورد تا دوباره بتواند جان و دل خود را به او بفرستد. او به ناتوانی خود در برابر کبر و بزرگی معشوق اشاره می‌کند و از تاثیرات زیبایی معشوق بر خود سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر از این موضوع ناراحت است که به خاطر دوری معشوق، عقلش دچار جنون شده و دل‌های پر از کمالی که جمع کرده بود، دوباره پراکنده شده‌اند و این جدایی برایش سنگین است.