شمارهٔ ۶۲۷

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: ینش۷ بیت

دارد به سجده شبها به روی بر زمینیبنگر که نور طاعت می تابد از جبینش

در حسن دارد آنی از لطف هم دهانیچندانکه باز جونی آن هست و نیست اینش

آن لب به آستین ها چون پاک کردینقل و شکر شد آنجا ریزان ز آستینش

از می دانی چراست همدم خال و خطش به لبهاو برخاستند او را بردند عقل و دینش

میکرد جان عاشق بر دلبران گرانیبگذاشتند او را بردند عقل و دینش

بی تو کجا بت چین یک جا قرار گیردگر دست و پا ببندند صورتگران چینش

خون کمال گفتی ریزم به خاک این درجا در بهشت سازد گر می کشی چنینش

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی و عبودیت یک معشوق می‌پردازد که در شب‌ها به سجده می‌رود و نوری از طاعتش می‌تابد. معشوق دارای زیبایی خاصی است که با لطف و محبتش هم‌چون شهد شیرینی به نظر می‌رسد. شاعر به عشق و وابستگی عمیق خود به این معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که بدون او هیچ چیزی در زندگی معنی ندارد. همچنین، به تأثیر حضور معشوق بر روح و روان عاشقش اشاره می‌کند؛ به‌طوری‌که در غیاب او، هیچ زیبایی و آرامشی برایش وجود ندارد. شاعر به نوعی بر این نکته تأکید دارد که حتی اگر بهشت هم در دسترس باشد، بدون وجود معشوق هیچ جذابیتی نخواهد داشت.