شمارهٔ ۶۲۶

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: وش۷ بیت

چه گفت با تو شنیدی رباب و عود به گوشز کس مترس و به بانگ بلند باده بنوش

سروش عاطفت از نو نوید رحمت دادمعاشران همه دادند بوسه بر سر و روش

به خواب شیخ حرم دید دوش مستی رانشسته بر در کعبه به خضر دوش به دوش

چو جم به جام قناعت کن و سکندر واربه هرزه در طلب رزق نانهاده مکوش

به چشم بی هنران باده ساقیا عیب استچو زاهدی گذرد عیب ما بیا و بپوش

از آن زمان که به خمخانه ها حدیث نو رفتشراب و چنگ نمی ایستد ز جوش و خروش

کمال با به ساقی زمی مکن پرهیزحریف قلب شناس است زاهدی مفروش

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به نکات مهمی درباره زندگی، لذت و معنویت اشاره می‌کند. او می‌گوید که از هیچ‌کس نترس و با صدای بلند باده بنوش. رحمت و محبت خداوند به انسان‌ها نوید داده شده و دوستان نیز نسبت به یکدیگر محبت نشان می‌دهند. شاعر به خواب شیخی اشاره می‌کند که در حرم کعبه مستی را دیده و توصیه می‌کند که مانند جم در قناعت و سکندر در جستجوی رزق، از تلاش بیهوده پرهیز کنند. او همچنین به زیبایی و عیب‌ها در مورد شراب و هنر اشاره می‌کند و از زاهدان می‌خواهد که به عیب‌های دیگران توجه نکنند. در نهایت، او تاکید می‌کند که باید از کمال و شادی دست نکشید و با دوستان خوش‌دل و صمیمی باشیم.