شمارهٔ ۶۲۸

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: نش۷ بیت

دال زلف و الف قامت و میم دهنشهرسه دامند و بدان صید جهانی چو منش

نتوانست قبا را ز میانش پوشیدآن قبا بود و بریده به ند پیرهنش

با همه دامن پاکیزه چو گل جز به خیالپیرهن نیز نیارست به سودن بدنش

زآن لب پر ز شکر لطف همی بارد و حُسنکه بپرورده خطِ او به نبات حَسَنش

گوئیا غنچه به آن لب ز لطافت دم زدکه دهان خرد کند باد صبا از زدنش

با تو هر سرو که از ناز به دعوی افتدباغبانان سوی آتش بکشند از چمنش

عالمی روی نهادند به گفتار کمالکه خیالات لطیف است در آب سخنش

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با استفاده از تشبیهات زیبا و لطیف به توصیف زیبایی‌های یک معشوق پرداخته است. او زلف، قامت و لب‌های معشوق را به عنوان دام‌هایی که دل‌های جهانیان را می‌گیرند معرفی می‌کند. شاعر به شدت تحت تأثیر زیبایی معشوق قرار دارد و می‌گوید که حتی لباس او نمی‌تواند زیبایی‌اش را پنهان کند. لب‌های او مانند عسل شیرین‌اند و زیبایی‌اش بر همه چیز سایه انداخته است. در نهایت، شاعر اشاره می‌کند که سخنان معشوق نیز به لطافت و زیبایی تصویر او افزوده است.