شمارهٔ ۶۲۰

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ااینپس۷ بیت

من و دردت مرا دوا این بساز توام شربت شفا این پس

ای که داری دوای درد دلمآن ترا باش گو مرا این بس

ما به بی رحمی از تو خرسندیمنظر رحمت از شما این بس

میکشی و نمی کنی آزادبنده را از تو خونبها این بس

سوختن جان من چه سود چو هیچنکند جان من ترا این بس

به همین قطع کن که راندی تیغگنه عشق را جزا این بس

بر درت جز کمال را مگذارکه بر آن استان گدا این بس

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به دردی که از عشق و محبت به محبوب دارد اشاره می‌کند و می‌گوید که تنها دوای درد او محبوب است. او ابراز می‌کند که در عین حال که دردی را تحمل می‌کند، از کوششی که محبوب در درمان دردش می‌کند خرسند است. شاعر احساس می‌کند که این رابطه به گونه‌ای است که حتی اگر بنده مورد سوءرفتار قرار گیرد، باز هم از این عشق راضی است. او به تجارب سوختن و رنج در عشق اشاره می‌کند و به محبوب می‌گوید که تنها یک نظر رحمت از او کافی است. در نهایت، شاعر بر این باور است که نباید زیبایی‌های کمال را از درگاه محبوب دور کرد، زیرا در آنجا او گدا و نیازمند است.