شمارهٔ ۶۱۷

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: س۷ بیت

ساقی به می بر افروز امشب چراغ مجلسخلوت بساز خالی از زاهد موسوس

زاهد ز دیده تر منبر نشین و خشکیپیوسته هر دو با هم گویند رطب و با بس

بار رهست دفتر دستار نیز بر سرما را سبق شد اینها از مفتی و مدرس

تا خشک و تر نسوزی منشین به دلفروزانپروانه سوخت آنگه با شمع شد مجالس

تا خولیای وصلش افتاده در سر ماهمچون خیال گنج است اندر دماغ مفلس

زلفی چو شست داری باری بگیر عقدشتا دل بری به انگشت از دست صد مهندس

چون گوش خود دهانت کردی کمال پر دراین گفته گر شنیدی سلطان ابوالفوارس

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر دعوت به خوشگذرانی و لذت‌جویی دارد و از زاهدان و خشک‌مابان دوری می‌جوید. او به ساقی می‌گوید که بگذار مجلس پر از شراب و شادی باشد و نگذارد که زاهدان با افکار خشک و خشک‌اندیشانه‌اش، فضای خوشی را خراب کنند. شاعر تأکید می‌کند که در کنار لذت، باید ارتباطی عمیق و دلنشین هم برقرار شود و به زلف یار اشاره می‌کند که به نوعی نماد عشق و زیبایی است. در نهایت، به نوعی هشدار می‌دهد که این لذت‌ها گذرا هستند و باید از آنها بهره‌برداری کرد.