شمارهٔ ۵۸۷

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ار۷ بیت

عاشق کند مشاهده حق بروی یارباری چنان طلب کن و عشقی چنین بیار

بیچاره غافلان که ندارند درد عشقمشغول گشته اند به تضییع روز گار

گر نیست در درون تو سوزی بسان شمعباری برون ربا بود این اشک را میار

تو جان خود بخود نتوانی نگاهداشتدلدار خود بجوی و روانی بدو سپار

چون صبح در هوای تو جان میدهم بصدقبا همدم چنین بصفت همدمی بیار

گویند کشتگان محبت نمرده اندمن میرم از برای تو روزی هزار بار

بویی چو برده ای ز گلستان معرفتزنهار ای کمال قناعت مکن به خار

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و دلبستگی به معشوق است. شاعر به شدت به جستجوی عشق و زیبایی‌های آن تاکید می‌کند و افراد غافل را که از درد عشق بی‌خبرند، سرزنش می‌کند. او به اهمیت سوز و گرمی درون اشاره می‌کند و بیان می‌کند که نمی‌توان جان را نگه داشت بدون اینکه دل به معشوق سپرده شود. شاعر از عشق خود به عنوان یک نیروی محرک یاد می‌کند و می‌گوید که حتی اگر بارها در این راه از بین بروند، همچنان عاشق خواهند ماند. در نهایت به قناعت در عشق هشدار می‌دهد و از کسانی که به ظواهر بی‌ارزش اکتفا می‌کنند نهی می‌کند.