شمارهٔ ۵۷۳
تو آن شاخ گلی ای شوخ دلبرکه آریست به آب دیده در بر
چو آن رخسار و بالا باغبان دیدز گل برید و بر کند از صنوبر
به هر مسجد که آوردی تو قامتز حیرت گفت امام الله اکبر
برم پیش لب و زلف تو سجدهچو خواننده آبت و اللیل و کوثر
رخت ماه است اگر بینیمش این ماهبه چشم ما نباید ماه دیگر
حدیث قند گفتم با لبش گفتملولیم از سخنهای مکرر
نه آن دفتر که در وی طیباتستخبیثانش فروشستی سراسر
کمال این گفته گر سعدی شنودیفروشستی بگازرگاه دفتر
که چون آب سخن دید و روانیسخن را پاک تر سازد سخنور