شمارهٔ ۵۶۳

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ند۷ بیت

بار ما سرو بلند است بگوئیم بلندپست گفتن سخن از بیم رقیبان تا چند

دامنش دیر بدستم فته و حلقه زلفنتوان زود گرفت آهوی مشکین بکمند

تیرهای دگرش بر دل اگر آید حیفآنچه خاکیست چرا بر من خاکی نفکند

بعد ازین کآتش دل سینه پروانه بسوختشمع خواهی به هلاکش بگری خواه بخند

دل صد پاره بمرهم نشود چاره پذیرجامه نازک چو شکستند نگیرد پیوند

گفته کار دلت بسته از آن زلف دوتاستکار تست این همه بر زلف دلاویز مبند

گر بجویند بعد قرن نیابند کمالبلبلی چون تو خوش الحان به چمنهای خجند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عشق و دشواری‌های آن اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که عشقش به فردی با سرو بلند، او را در بلاتکلیفی و عذاب قرار داده است. او از ترس رقبا از بیان عشقش خودداری می‌کند و نشان می‌دهد که گرفتن دل محبوب کار آسانی نیست. احساسات عمیق او به‌گونه‌ای است که پاره‌پاره شدن دلش، مشابه شکستن یک پارچه نازک، غیرقابل ترمیم است. در انتها، شاعر به زیبایی و کمال محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی پس از سال‌ها، کسی نمی‌تواند مانند او را بیابد. این شعر به زیبایی‌های عشق و همچنین دردهای آن می‌پردازد.