شمارهٔ ۵۵۱

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: رمبکشد۷ بیت

هزار بار فزون ناز او گرم بکشدبرم نیاز که یکبار دیگرم بکشد

به حسرت نظری زآن در چشم صیادمکه باز افکند و چون کبوترم بکشد

ستاده ام ب پرخنده در برابر تیغکه همچو شمع رخت در برابرم بکشد

چه حاجتم بکفن نکهت عبیر چو دوستبه حسرت خط و خال معنبرم بکشد

چه سود بر سر خاکم درخت سرو که یاربه به آرزوی قد چون صنوبرم بکشد

به خون من چو همان دست خواهی آلودنبگو به غمزه که باری نکوترم بکشد

اگر چو شمع به پایان رسد هلاکت منبگو کمال به نیغش که از سرم بکشد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به شدت به عشق و زیبایی محبوبش می‌نگارد. او بارها و بارها از محبوبش می‌خواهد که او را به نحوی بکشاند یا با نگاهش به او محبت کند، حتی اگر این کار به معنای مرگش باشد. شاعر احساس می‌کند که زیبایی محبوبش چنان قوی است که می‌تواند او را به کشتن بکشاند و در برابر خطراتی که ممکن است برایش وجود داشته باشد، با دل پرخنده ای ایستاده است. همچنین به حسرت و آرزوی نگاهی از طرف محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ چیز برایش به اندازه‌ی عشق محبوب مهم نیست، حتی اگر به خواب رفتن در کنار محبوبش به معنای مرگش باشد. این شعر نمایانگر درد و زیبایی عشق و وابستگی عمیق شاعر به محبوبش است.