شمارهٔ ۵۳۸

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ابرخیزد۶ بیت

هر سحر کز سر کوی تو صبا برخیزدعالمی با دل آشفته ز جا برخیزد

که رساند بسر کوی تو خاک تن منمگر این کار هم از دست صبا برخیزد

برنخیزم پس از این از سر کویت هرگزهرکه در کوی تو بنشست کجا برخیزد

فتنه ها خاست از آن زلف که هندوی تو بودتا از آن ترک کماندار چها برخیزد

چه شود گر نفی خوش بنشینی با ماتا به یک بار غم از خاطر ما برخیزد

تو مپندار که بیچاره کمال از در توبه بلا دور شود باز جفا برخیزد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از زیبایی و جذبه معشوق سخن می‌گوید و تأثیر عمیق او بر دل و جان خود را بیان می‌کند. او به عطر و هوای صبحگاهی اشاره دارد که از کوی معشوق می‌آید و دل‌های آشفته را تحت تأثیر قرار می‌دهد. شاعر عمیقاً به وابستگی خود به معشوق اشاره کرده و می‌گوید از سر کوی او هرگز برنخواهد خواست، زیرا هیچ‌کس نمی‌تواند از جاذبه عشق او رها شود. همچنین، شاعر به زلف معشوق اشاره می‌کند که خود باعث بروز فتنه‌ها و آشفتگی‌هاست. او در نهایت آرزو می‌کند که معشوق مدتی را به خوشی در کنار او بگذراند تا اندوهش برطرف شود.