شمارهٔ ۵۳۹

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: اهبرکشد۷ بیت

هر شب که از تو سوخته آه بر کشدزآن أو داغها به رخ ماه برکشد

زلف توأم چو دامن در پاکشان خویشگاهی به خاک ره فکند گاه برکشد

بار فراق خویش چه سنجی به جسم منکس کوه را ندیده که با کاه برکشد

طوبی کشید پیش قدت سر به آسمانخود را چرا بقامت کوتاه برکشد

نقاش هر گهی که کشد نقش آن دهاناز مو قلم بسازد و آنگاه برکشد

افتاده باش گوی سر زلف تو بر ذقندلها که افتد آن رسن از چاه بر کشد

از غمزه ناوکی که زدی بر دل کمالچون برکشد ز سینه مگر آه برکشد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ عشق و فراق صحبت می‌کند. شاعر هر شب به یاد معشوقش غمگین و دلتنگ است و احساسات عمیق خود را نسبت به او بیان می‌کند. زلف معشوق، مانند دامن پاکی برای اوست که گاهی به زمین می‌افتد و گاهی بلند می‌شود. شاعر از سختی‌های فراق می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که هیچ‌کس نمی‌تواند وزن بار سنگین فراق را حس کند. او همچنین از زیبایی معشوق و تأثیر آن بر هستی و عالم یاد می‌کند و بیان می‌کند که عشق، دل را به شدت تحت تأثیر قرار می‌دهد و می‌تواند عواطف عمیقی را برانگیزد. در نهایت، شاعر از غم و درد ناشی از جدایی و ضربه‌های عشق به دلش می‌نویسد.