شمارهٔ ۵۱

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: اب۷ بیت

آن رخ نبینم ار نبری زلف پر ز تابشب منقطع نگشته نبیند کس آفتاب

بر گوشه عذار تو مستیست خفته چشمنزدیک صبح از پی آن می رود به خواب

دندان شانه می کشد آن چین زلف و بسنامش خطا نبود که خواندیم مشک ناب

گفتی پس از هلاک تو دست از جفا کشمای عمر ناگزیر چرا می کنی شتاب

شوق رخ و لب تو ز دل خون چکاند خوناز آتش و نمک کند این گریه ها کباب

نقش درت همیشه به خون بر کشد سرشکهمچون محرزان که به سرخی کشند باب

خط های اشک بر ورق چهره کمالگر آیدت به چشم روان خوانیش جواب

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به توصیف عشق و دلتنگی خود می‌پردازد. او عاشقی را به تصویر می‌کشد که بدون دیدن محبوبش شب‌ها را به صبح نمی‌رساند و دلتنگی‌اش او را آزرده کرده است. در اینجا اشاره‌ای به زیبایی‌های محبوبش نیز می‌شود، به‌طوری که حتی خواب او نیز به دلیل جاذبه‌های چهره‌اش دچار اختلال می‌شود. شاعر از درد جدایی و اشک‌هایی که به خاطر عشق می‌ریزد، صحبت می‌کند و با زبانی شاعرانه، خطاهای عشق را توصیف می‌کند. او از سرعت گذر عمر گله‌مند است و در نهایت، اشک و غم را به عنوان بخشی اجتناب‌ناپذیر از عشق معرفی می‌کند.