شمارهٔ ۵۲

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ایدافتاب۷ بیت

با رخ آن مه به دعوی کی برآید آفتابکی نماید ذره هر جا رخ نماید آفتاب

سوختم از حسرت ای ابر افکن آنجا سایه‌ایتا دگر بر خاک پایش رخ نساید آفتاب

تو رو ای دربان که من در سایه دیوار اومی نشینم منتظر چندانکه آید آفتاب

بعد از آن کان روی روشن آفتاب از دور دیدگر برو بندی در از روزن در آید آفتاب

آفتاب ار گویدت من با تو می مانم مرنجچون به خود گرم است خود را می ستاید آفتاب

در سر زلفت گرفتست آفتاب از دیربازحلقه ای زان زلف بگشا تا گشاید آفتاب

می کشد بهر تو گفتم درد سر دایم کمالگفت نشنیدی که دردسر فزاید آفتاب

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی است. شاعر با اشاره به چهره دلنشین معشوقه‌اش، از درخشش و نور آفتاب به عنوان نمادی از عشق و زیبایی یاد می‌کند. او از حسرت و اشتیاق خود می‌نویسد و انتظارش برای دیدن معشوق را توصیف می‌کند. شاعر همچنین حس می‌کند که آفتاب، نمادی از معشوق، همیشه در زندگی‌اش حضور دارد و در ضمن، به رابطه عاشقانه‌ای که تاریکی و سایه نیز در آن وجود دارد، اشاره می‌کند. او از دردی که عشق به او می‌آورد، سخن می‌گوید و از معشوق می‌خواهد که با گشودن زلفش، نور عشق را بیشتر به زندگی‌اش وارد کند.