شمارهٔ ۵۰

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: یرا۷ بیت

یار بگزید بی وفایی رارفت و ببرید آشنایی را

همه غمها جدا جدا بکشمجز غم و غصه جدایی را

شنی لله مرا ز روی نکوستمن نکو می کنم گدایی را

خانه را گر نباشد از تو چراغچکند دیده روشنائی را

زاهد از شهر عشق رخت کشیدعقل بینید روستانی را

بر تو از دست نارسایی ماستکه گزیدیم پارسایی را

گفتمش خاک راه تست کمالگفت بگذارخودستائی را

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره جدایی و غم ناشی از آن است. شاعر از بی وفایی محبوبش شکایت کرده و از درد و غم خود می‌گوید. او به خیانت و دوری آشناییش اشاره می‌کند و اعلام می‌کند که همه غم‌ها را تحمل می‌کند، اما جدایی او را می‌آزارد. همچنین به زیبایی محبوبش و گدایی عشقش اشاره می‌کند و می‌گوید بدون نور او، زندگی بی‌معناست. زاهدی که از عشق فاصله گرفته، و عقل او را به روستایی دعوت می‌کند، و در نهایت، شاعر اشاره می‌کند که به خاطر کمال خود، به خاک راه محبوبش افتاده است.