شمارهٔ ۵۰۴

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ابمیبرد۷ بیت

ما را شب فراق کجا خواب می‌بردصد خواب را ز گریه ما آب می‌برد

داروی جان ما ز لبش ساز گو طبیبزحمت چرا به شربت عناب می‌برد

مخمور عشق را به جز آن لب علاج نیستدرد سر خماره می ناب می‌برد

سر می‌نهد به صدق خم ابروی تراهر پارسا که سجده به محراب می‌برد

پیش رخ از رقیب بپوشان به ذقنکر باغ میوه دزه به مهتاب می‌برد

گر آب دیده سوی نو آرد کمال راخاشاک پیش گوهر سیراب می‌برد

تبریز اگر کند هوس او را ازین مقامسیلاب اشک راست بر خاب می‌برد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره جدایی و درد فراق است. شاعر در آن احساسات عمیق خود را بیان می‌کند و به وضوح نشان می‌دهد که غم و گریه‌اش خواب را از او گرفته است. او به عشق و معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که تنها لب معشوقش می‌تواند آرامش‌بخش او باشد و هیچ چیز دیگری نمی‌تواند درد او را تسکین دهد. در نهایت، اگرچه فراق سنگین است، اشک‌هایش به مانند سیلابی است که او را به یاد معشوقش می‌اندازد و از مقامش دور می‌سازد. این احساسات عمیق و تصاویر زیبایی که ارائه می‌دهد، نشان‌دهنده‌ی آلام جدایی و عشق است.