شمارهٔ ۴۹۰

وزن: مستفعلن مستفعلن مستفعلن مستفعلن (رجز مثمن سالم)قافیه: ویخود۸ بیت

گر دم زنم بی روی او شرم آیدم از روی خودعاشق بجوید زندگی بی صحبت دلجوی خود

من جانه می کندم زغم آن لب زمن می خواست جانفرهاد میزد نیشه ها بر سنگ و شیرین سوی خود

با ماه گفتم این همه حسن از کجا آورده ایگفتا ز خاک کوی او مالیده ام بر روی خود

گفتنی سر یک موی من هر دو جهان دارد بهادیدی که هم نشناختی مقدار تار موی خود

ناصح بگفت از اولم کز عشق خویان توبه کنروی تو دید و توبه کرد آخرز گفت و گوی خود

روزی که چشمت اوفتد بر کشتگان خویشتنگو عذر زحمتهای ما با غمزه جادوی خود

در دور چشمت شد سیه از دود دل محرابهاگر باورت ناید زما بنگر خم ابروی خود

گوید کمال سخت جان هست از سگان کوی منبشکست باز آن سنگدل قدر سگان کوی خود

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و زیبایی می‌پردازد و احساسات عمیق خود را بیان می‌کند. او از شرم و عذاب روحی ناشی از دوری معشوق صحبت می‌کند و می‌گوید چگونه عاشق به دنبال زندگی بدون دردسر و درد دل محبوبش است. اشاره به داستان فرهاد و شیرین دارد که دلی پر از عشق دارد و می‌کوشد تا به محبوبش نزدیک شود. همچنین به زیبایی اشاره می‌کند و از معشوق می‌پرسد که منبع تمام این زیبایی‌ها کجاست، که او پاسخ می‌دهد از خاک کوی محبوبش. شاعر به ارزش عشق و تعلق خاطر اشاره می‌کند و بیان می‌کند که هر تار موی محبوب چقدر ارزشمند است. در نهایت، او به غم و درد ناشی از عشق و جدایی از معشوق اشاره می‌کند و دلی آکنده از رنج و عشق را توصیف می‌کند.