شمارهٔ ۴۷۷

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: انبرسد۷ بیت

کدام ناز و تنعم به ذوق آن برسدکه بوی بار به باران مهربان برسد

دلی که بی در وصلش میان بحر غم استامیدوار چنانم که بر کران برسد

زهی خجسته زمانی و وقت میمونیکه از تو مژده وصلی بگوش جان برسد

قدم به کلیه ما رنجه کن شبی ای ماهکز آن شرف سر عاشق به آسمان برسد

ز دولت تو همین آبرو بی است مراکه بر جبینم از آن خاک آستان برسد

هنوز مهر سگانت ز دل برون نکنماگر ز زخم تو در دم به استخوان برسد

کمال روز ملاقات دوستان گونیچو بلبلیست که ناگه به گلستان برسد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به احساساتی عمیق و عاشقانه اشاره دارد. شاعر به وصف زیبایی‌ها و لطافت‌های لحظه‌ای می‌پردازد که می‌تواند به دلی غمگین امید و شادی ببخشد. او از آرزوهایش برای وصالی می‌گوید که به جانش آرامش و خوشحالی می‌آورد. شاعر به عشق و درد فراق می‌اندیشد و ابراز می‌کند که حتی اگر زخمی از عشق در دل داشته باشد، همچنان به یاد محبوبش خواهد بود. نیز، زیبایی ارتباط با دوستان را با تشبیه بلبلی به گلستان توصیف می‌کند که ناگهان به شادی و زیبایی می‌رسد.