شمارهٔ ۴۷۱

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ارید۷ بیت

غبار خاک در او چو در خیال آریدبه نور چشم خود آن نونیا میازارید

گلی که در چمن آرد نسیم پیرهنشچو باد دامن آن گل ز دست بگذارید

گر از خیال نبش نیست دیده را رنگیز نوک هر مژه هنگام گریه خون بارید

اگر چه شت شمردید عقد آن سر زلفبدلکشی رخ او کم ز زلف مشمارید

ز یار سنگدل ای دوستان ندارم دستمرا بخت دلی همچو خود مپندارید

به خاک پاش سفارش کنید چشم مراهر آنکه ریزد خونش به خاک بسپارید

از راه دیده و دل می رسد سرشک کمالمسافر بر و بحر است حرمتش دارید

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بررسی احساسات عمیق و درد ناشی از دوری از معشوق می‌پردازد. شاعر با تأکید بر زیبایی و لطافت معشوق، عشق و اشک‌های خود را بیان می‌کند. او به دقت توجه دارد که حتی غبار و خاک نیز نباید به چشمان معشوق آسیبی برساند. همچنین، شاعر از دوستانش می‌خواهد تا به احساس او احترام بگذارند و درد و غم او را درک کنند. در نهایت، او بر اهمیت این عشق و این ارتباط عاطفی تأکید می‌کند و از دیگران می‌خواهد که به این احساسات ارزشمند احترام بگذارند.