شمارهٔ ۴۵۳

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: بباشد۷ بیت

شب که در خلوتم آن شمع شکر لب باشدخواهم از بخت که روزم همگی شب باشد

گه گه از حسرت آن لب که بوسم لب جامجامم از خون دل و دیده لبالب باشد

گر شفا خواهد از آن لب دل بیمار مرنجهرزه گوید همه آن خسته که در تب باشد

بر رخ از دود دل ماست مرکب خط بارگر نداند دگری جهل مرکب باشد

سر زلف تو به یاد آرم و بارم در اشکدر شب تیره که آمد شد کوکب باشد

از رقیبان چو عقرب ز درت خواهم رفتگرچه خوش نیست سفر به که به عقرب باشد

چه عجب گر نظر لطف تو باشد به کمالروح را نیز نگاهی سری قالب باشد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر در شب‌های تنهایی و افکارش با یاد لب‌های محبوبش، حسرت می‌خورد. او از بخت می‌خواهد که روزها هم شبی مانند شب‌های تنها باشد تا بتواند از آن لب‌ها بوسه‌ای بزند. احساس اندوه و بیماری دل او به خاطر دوری محبوبش را به تصویر می‌کشد و می‌گوید که دیگران نمی‌دانند چه درد و عذابی در دل اوست. شاعر در شب‌های تاریک به یاد زلف‌های محبوبش اشک می‌ریزد و می‌خواهد از رقیبان دور شود، حتی اگر این دوری دشوار باشد. در پایان نیز به این موضوع اشاره دارد که اگر نگاهی از سوی محبوب به او بیفتد، این نگاه روحش را زنده خواهد کرد.