شمارهٔ ۴۰۶

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ونکمکند۷ بیت

دل که از درد تو پر شد ناله را چون کم کندمرهم و درمان کجا این درد افزون کم کند

از خروش کشتگان گر زحمتی باشد تراغمزه بیمار را فرمای تا خون کم کند

آب چشمم کم نشد چندانکه مژگان بر گرفتکس به پرویزن چگونه آب جیحون کم کند

با دو صد گنج و گهر گر کردمت قیمت مرنجمشتری نیز از بهاری در مکنون کم کند

گر بمن بوسی ببخشی کم نگردد زان جمالبا زکات کی گدا از گنج قارون کم کند

رشکم از زاهد نمی آید که گه گه بیندتطبع ناموزون چو میل شکل موزون کم کند

گر چو شمع خلونت سوزد زبان مگشا کمالنصه سوز درون عاشق به بیرون کم کند

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان درد و غم ناشی از عشق می‌پردازد. او می‌گوید که دلش از درد عشق پر شده و نمی‌داند چگونه این ناله را کم کند. هیچ مرحم و درمانی قادر نیست این درد را کاهش دهد. او از غم و اندوه خود صحبت می‌کند و می‌خواهد که محبوبش با یک نگاه، از غم او بکاهد. چشم‌های او همچنان پر از اشک است و هیچ چیزی نمی‌تواند این اشک‌ها را کم کند. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که حتی با ثروت و جواهرات هم نمی‌تواند خود را از این درد رها کند. در انتها، او بیان می‌کند که اگر به محبوبش بوسه‌ای بدهد، زیبایی و کمال او هیچ کم نمی‌شود و روح عاشق همچنان آتشین باقی می‌ماند.