شمارهٔ ۴۰۷

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: وختهباد۶ بیت

دل گرمم ز تو بر آتش غم سوخته بادآتش عشق تو در جان من افروخته باد

جان که خو کرده به تشریف جفاهای تو بودچون تو رفتی به بلاهای تو آموخته باد

جگر خسته ز پیکان تو گر پاره شودهم از آن کیش به یک تیر دگر دوخته باد

چون نظر دوخت به هر تیر تو چشم آن همه تیریک به یک، در نظر دوخته اندوخته باد

قیمت بنده چه داند که به صد جان عزیزهم نسیم سر یک موی تو بفروخته باد

تو به رخ شمعی و پروانه جانسوز کمالشمع افروخته پروانه او سوخته باد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات عمیق خود به عشق سخن می‌گوید. او از آتش عشق و غم صحبت می‌کند و به تأثیر جفاهای معشوقش بر جان خود اشاره می‌کند. احساس فرسودگی و درد او از تیرهای عشق و جفاهای معشوق به تصویر کشیده شده است. عشق او آن‌چنان عمیق است که حاضر است جانش را برای یک مو از معشوق فدا کند. شاعر همچنین هم‌تشبیهاتی از شمع و پروانه را به کار می‌برد، که شمع نماینده عاشق و پروانه نماینده معشوق است. این شعر به زیبایی درد و عشق را توصیف می‌کند.