شمارهٔ ۳۴۴

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: اکهگوید۸ بیت

بس شد ز توبه ما را با پیر ما که گویدیعنی به می فروشان این ماجرا که گوید

پیر مغان دهد می با ما و شیغ نوبهطالب بگو ارادت زین هر دو با که گوید

خود بین هنر شناسد عیب خداشناسانامروز عیب رندان جز پارسا که گوید

گر چنگ پیش ننهد پانی به دلنوازیسوی شرابخانه ما را صلا که گوید

دلبر مگر به عاشق دشنام داد ور نیبی مرحمت کسی را چندین دعا که گوید

گونی مرا رقیا هستم سنگ در اواین نام آدمی را زیبد ترا که گوید

از زاهدی برندی کردی کمال توبهجز پاکباز قادره ترک دعا که گوید

بعد از تو از فرینان در قرنها ازینسانشعر تر مخیله سر تا پا که گوید

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به نقد توبه و ریاکاری می‌پردازد و از زبان پیر مغان می‌گوید که توبه کافی نیست و باید از دل و جان به می‌فروشی روی آورد. او به ویژگی‌های رندان و عیوب خداشناسان اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق واقعی ممکن است دشنام نیز بشنود. شاعر به زهد و اموری که از زاهدان به دور هستند، انتقاد می‌کند و بیان می‌دارد که باید از ملیت و ظاهرسازی خود را آزاد کرد و به عواطف و حقیقت نزدیک شد. در نهایت، شعر به این نکته ختم می‌شود که در قرن‌ها بعد از او، شاعران نیز همین مشکلات و دغدغه‌ها را خواهند داشت.