شمارهٔ ۳۳۷

وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)قافیه: اید۷ بیت

بر افشان زلف تا دل را شب محنت به روز آیدبرافکن پرده تا جان را سعادت روی بنماید

به رویت نسبتی کردیم روی ماه تابان راکلاه حسن، أو زآن روز برخورشید می ساید

کسی کز پرتو مهر تو دارد گرمینی برسرکارگر از آتش بپرهیزد چو شمعی سوختن باید

پیاد صبح در کویت طوافی کردی لیکننمی ترسم که چون گردم زخاک بات برباید

در آن حضرت کجا باشد مرا امکان گردیدنکه مقبل بنده ای باید که آن درگاه را شاید

بسی دلبستگی دارد به زلفت عقل سودائیمرا زین عقدهٔ مشکل ندانم تا چه بگشاید

چو ماه عبد اگر شامی به سر وقت کمال آئیترا حسن رخ و او را سعادتها بیفزاید

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره دارد و از زلف‌های او به عنوان نمادی از آلام و شادی‌های زندگی یاد می‌کند. او به وضوح می‌گوید که عشق و زیبایی معشوق می‌تواند زندگی‌اش را روشن کند و به سعادت برساند. شاعر همچنین از دشواری‌های عشق و وابستگی به معشوق سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که در این مسیر، عقل او تحت تأثیر زلف‌های معشوق قرار گرفته است. در نهایت، او نشان می‌دهد که عشق و زیبایی معشوق می‌تواند خوشبختی را برای او به ارمغان آورد.