شمارهٔ ۳۳۵

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: هید۷ بیت

با من درد کش سبو بدهیدمتنی بر سرم از و بنهید

بار ساقیست ابها العشاقتوبه گر بشکنید بی گنهید

به عشق اگر دهند انصافزاهدان بی ره و شما به رهید

بسکه شه رخ نماید از چپ و راستکه چو فرزین نشسته پیش شهید

ای طبیان بدرد عشق حبیبشربت تا مخالفم مدهید

مرهم جانستان دهید مراتا ز درد سرم چو من برهید

در سماعی که نیست شعره کمالصوفیان هر یک از سوی بجهید

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن شعری است که درباره عشق و درد ناشی از آن صحبت می‌کند. شاعر از معشوق می‌خواهد که به او توجه کند و او را از درد عشق رهایی بخشد. او به ساقی اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که توبه‌اش را بشکند و در عشق انصاف برقرار کند. شاعر به عشق می‌پردازد و بیان می‌کند که زاهدان به راه هدایت رفته‌اند در حالی که خود او در درد و رنج عشق غوطه‌ور است. در انتها، شاعر از طبیبان عشق می‌خواهد که به او درمانی بدهند تا از این درد رهایی یابد. این شعر نشان‌دهنده تلاطمات روحی و احساسات عمیق ناشی از عشق است.