شمارهٔ ۳۳۴

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: منبود۷ بیت

با منت لطف جز ستم نبودننگ چشمی ترا کرم نبود

چشمت از خون ما پشیمان نیستمرحمت موجب ندم نبود

چه فرستم بر نو جان خرابپیش تو این متاع کم نبود

با لبت شهد اگر چه شیرین استآنچنان حلقه سوز هم نبود

گفته سوزمت بر آتش غمگر غم روی تست غم نبود

در وقا پای ما نداشت رقیبناجوانمرد را قدم نبود

ننویسد فرشته جرم کمالبر سر بیدلان قلم نبود

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره احساس عاطفی و ظلمی است که شاعر به آن دچار شده و نارضایتی او از وضعیت عشق و روابط انسانی را به تصویر می‌کشد. شاعر بیان می‌کند که محبت و لطفی که از طرف معشوق دریافت می‌کند، در واقع ستمی است و او از چشمان معشوقش احساس ننگ می‌کند. همچنین، ابراز می‌کند که معشوق نه تنها از درد و رنج او پشیمان نیست، بلکه به نوعی از آن لذت می‌برد. در نهایت، شاعر به بی‌وفایی رقبا و بی‌توجهی فرشتگان اشاره می‌کند که به جای حمایت، او را در درد و غم رها کرده‌اند. شعر در کل نگاهی به عشق، درد و بی‌عدالتی در روابط انسانی دارد.