شمارهٔ ۳۲۰

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: انگفتهاند۷ بیت

اهل دل زلف درازت رشته جان گفته‌اندزین حدیثم بوی جان آمد که ایشان گفته‌اند

تا دهانت نیست پیدا وز نظرها شد نهانخرده‌بینان وصف آن پیدا و پنهان گفته‌اند

زآن دهان چون شکر هر گه حدیث آمد به لباز لطافت آن سخن شیرین و خندان گفته‌اند

قامتی همچون الف داری و ابرویی چو نوندر تو هر آنی که گفتند از پی آن گفته‌اند

وصف آن زلف و دهان سوداییان تنگدلنیک نامفهوم و بیش از حد پریشان گفته‌اند

در چمن برخاستست از سرو فریاد و فغانتا از آن بالا حدیثی عندلیبان گفته‌اند

گفته‌های نسته از شوق جمال او کمالهر چه مرغان خوش‌الحان در گلستان گفته‌اند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر از بیان عشق و زیبایی معشوق سخن می‌گوید. شاعر با اشاره به زلف و دهان محبوب، به زیبایی‌های او و تأثیر عمیق آن بر دل عاشقان اشاره می‌کند. او می‌گوید که انگار از بوی جان و لطافت کلام معشوق، دل‌ها به تنگ آمده و در وصف او دچار پریشانی شده‌اند. همچنین شاعر به طراوت و سرزندگی معشوق پرداخته و بیان می‌کند که همه زیبایی‌های او به نوعی در دل‌ها و زبان‌ها جاری است. در نهایت، او به سر و صداهای چمن و صدای پرندگان می‌پردازد که از عشق و زیبایی معشوق روایت می‌کنند.