شمارهٔ ۳۱۸

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: انکهبود۷ بیت

امشب آن ماه دل افروز به مهمان که بودخط او سبزی لبهای نمکدان که بود

چون خضر شد ز نظر غایب و معلوم نشدکه به تاریکی شب چشمه حیوان که بود

آن لب لعل کز او ماند دهان همه بازباز پرسید خدا را که به دندان که بود

سر ما بود و در او همه شب تا دم صبحتا خود او شمع سرای که و ایوان که بود

سوختم از غم دردش نشد این نکته هنوزکه شب آن شمع شکر لب به شهرستان که بود

از دل خسته چه پرسی که که آورد تراغمزه را پرس که آن زخم ز پیکان که بود

گفته ای در غم هجرم نکند ناله کمالبر سر کوی تو دوش اینهمه افغان که بود.

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر شاعری است که احساسات عمیق و غمگینی را درباره یک عشق غایب و مشکلات ناشی از جدایی تجربه می‌کند. در ابتدای شعر، شاعر به زیبایی‌های یک شب می‌پردازد و یادآور ماه و نشانه‌های عشق در چهره محبوبش می‌شود. اما با گذشت زمان، این زیبایی‌ها به یک غم و فقدان تبدیل می‌شوند، زیرا محبوب از نظر پنهان می‌شود و شاعر در تلاش است تا نشانه‌هایی از او را پیدا کند. او به حسرت و درد ناشی از جدایی اشاره می‌کند و در نهایت به ناله و فریاد خود در خیابان‌های شهر می‌رسد و از غم دوری معشوق سخن می‌گوید. این شعر تصاویری غنی از عشق، غم و جستجوی محبوب را به تصویر می‌کشد.