شمارهٔ ۳۰

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)قافیه: ومرا۷ بیت

دلم رفت و گم شد در آن کو مراتوان یافت گر اوست دلجو مرا

صبا آمد و رفت عقلم به بادز زلف که آورد این بو مرا

رقیبش بدم گفت و دانست راستدریغا ندانست نیکو مرا

مرا عاقبت خواهد آن غمزه کشتچنین گر نباشد بکش گو مرا

میفکن دگر کشتن من به هجرکه بسیار شد منت او مرا

چو با من نخواهد که بویش رسدچرا زنده دارد به این بو مرا

کمین بنده ماست گفتی کمالکم است این قدر بیش ازین گو مرا

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات عمیق و دردناک خود نسبت به یک معشوق سخن می‌گوید. او می‌گوید که قلبش گم شده و تنها در صورت دلجویی معشوق می‌تواند آرامش یابد. نسیم (صبا) به او بوی زلف معشوق را می‌آورد و عقلش را تحت تأثیر قرار می‌دهد. او به رقابت با دیگران اشاره می‌کند و می‌گوید که این رقابت تنها او را بیشتر آزار می‌دهد. در نهایت، او نگران مرگ ناشی از عشق و جدایی است و می‌خواهد از این وضعیت رهایی یابد، اما نمی‌تواند بدون معشوق زنده بماند. در پایان، او به کمال و عمق احساساتش اشاره می‌کند و می‌خواهد بیش از این مشکلاتش به او گفته شود.