شمارهٔ ۲۹

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)قافیه: ربیا۷ بیت

دل چو رفت از دست گو دلبر بیاگو انیس جان غم پرور بیا

بی تو بر چشمم جهان تاریک شدتا ببینم ای بلند اختر بیا

ما چو از یاد رخت در جنتیمسوی ما ای چشمه کوثر بیا

بارها می آمدی چون مه ز بامکوری حاسد شبی از در بیا

دست خشک ای دلبر جانان مروهیچت ار نبود به چشم تر بیا

گر ز راه مسکنت در کوی دوستدر نگنجی از ره دیگر بیا

با کمال آن سیمبر بنگر چه گفتزر نداری سوی ما کمتر بیا

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با احساساتی عمیق از درد جدایی و longing (آرزو) برای معشوق صحبت می‌کند. او از محبوبش می‌خواهد که به نزدش بیاید تا دلش آرام گیرد. شاعر می‌گوید که بدون او، جهان برایش تیره و تار شده و تنها امیدش به دیدن اوست. او به یادآوری می‌آورد که با یاد محبوبش در بهشت هم نمی‌تواند شاد باشد و از او می‌خواهد که مانند گذشته به سویش بیاید. همچنین در پایان به حسرت و کمبودها اشاره می‌کند و از معشوق می‌خواهد که حتی در صورت نداشتن جواهرات و ثروت، باز هم نزد او بیاید.