شمارهٔ ۳۱

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ینهرا۷ بیت

دل می کشد به داغ تو هر لحظه سینه راداغی بکش به سینه غلام کمینه را

زینسان که مشک زلف ترا سر نهاده استگردن کشی چراست به تو عنبرینه را

ترسم بر ابروی تو نهادن دل ضعیفکز طاقها شکست فتد آبگینه را

خال رخت ز بنده بدزدید عقل و دینشب با چراغ یافت متاع بهینه را

در لطف اگر چه دهان و لبت یکی استما چشم کرده ایم ز خاتم نگینه را

درهاست در سفینه شعرم که پیش شاهآنها کشم به بنده ببخشد خزینه را

شاه از تو گر سفینه طلب میکند کمالباید روانه ساخت به دریا سفینه را

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر به شدت دلتنگ و عاشق معشوق خود است و هر لحظه حس دل‌تنگی را در سینه‌اش حس می‌کند. او از معشوق می‌خواهد داغی به سینه‌اش بزند تا این درد تحمل‌ناپذیر را کم کند. معشوق به قدری زیبا و جذاب است که شعرای دیگر را هم تحت تأثیر قرار می‌دهد. شاعر نگران است که دلش اگر به ابروی معشوق نگاه کند، شکسته شود. او می‌گوید که عشق و عقلش را به خاطر زیبایی معشوق از دست داده است. در نهایت، شاعر اشاره می‌کند که اگر شاه به او نیاز دارد، باید او را به دریا بفرستد تا چیزی با ارزش را ارائه کند. این شعر نشان‌دهنده احساس عمیق و دلتنگی شاعر است.